พรรค ปช.ไม่ยกมือพรบ.สมรสเท่าเทียม ในขณะที่นักวิชาการมุสลิมหวังสังคมไทยจะเข้าใจสัจธรรมในอนาคต
พรรคประชาชาติ ไม่ยกมือพรบ.สมรสเท่าเทียม ในขณะที่นักวิชาการมุสลิมหวังสังคมไทยจะเข้าใจสัจธรรมในอนาคต
อุสตาซอับดุชชะกูรฺ บินชาฟิอีย์ (อับดุลสุโก ดินอะ)
เรียบเรียง
21 ธันวาคม 2566 ที่รัฐสภา
มติสภาฯ ผ่านวาระ 1 รับหลักการ ร่างพระราชบัญญัติ (พ.ร.บ.) แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (ฉบับที่ ..) พ.ศ. … หรือ ร่างพ.ร.บ.สมรสเท่าเทียม ทั้ง 4 ฉบับ
โดยเป็นการลงมติในครั้งเดียวทั้งร่าง 4 ฉบับ คือ ร่างฯ ที่เสนอโดยคณะรัฐมนตรี, พรรคก้าวไกล, พรรคประชาธิปัตย์ และภาคประชาชน ในขณะที่แต่ในส่วนของพรรคประชาชาติ ซึ่งมีจุดยืนไม่เห็นด้วยก็ได้ให้เหตุผล
โดยนายซูการ์โน มะทา สส.ยะลา และเลขาธิการ พรรคประชาชาติ ระบุว่า พรรคมีนโยบายไม่เห็นด้วยกับการแก้ไขประมวลกฎหมายแพ่งฯ หรือร่างพ.ร.บ.สมรสเท่าเทียม ย้ำ คัมภีร์อัลกุรอาน ระบุว่า ต้องยึดมั่นในชีวิตคู่สมรส เพศชาย-หญิง เพื่อขยายเผ่าพันธ์ให้มากขึ้น
“พี่น้องที่เคร่งครัดต่อศาสนานั้น จะต้องยึดมั่้นในชีวิต ถ้าจะเป็นคู่สมรสได้ก็จะต้อง เป็นเพศหญิงกับเพศชายเท่านั้นเพื่อขยายเผ่าพันธุ์ให้มีความเข้มแข็งมากขึ้น …พวกผมพรรคประชาชาติ ไม่เคยมีความขัดแย้งใดๆ กับกลุ่ม LGBT”
นายซูการ์โน ระบุด้วยว่า ตนมีมุมมอง จุดยืนที่ชัดเจนว่า ยึดมั่นในหลักคำสอน ดังนั้นจะต้องทำหน้าที่ ที่ต้องมีความรับผิดชอบ มีคำมั่นสัญญาที่เคยให้ไว้กับประชาชน แม้ว่าการลงมติเราจะพ่ายแพ้ในการลงมติ แต่เชื่อว่าในโลก อาคิเราะฮ์ เราและผู้สนับสนุนพรรคประชาชาติ เป็นผู้ชนะ (ชมรายละเอียดในhttps://fb.watch/p4CFze1UQH/?mibextid=7i0OJ8)
สำหรับนักวิชาการมุสลิมขอให้พรรคประชาชาติจงยืนหยัดบนสัจธรรม และอนาคตประชาชนชาวไทยจะเข้าใจเองแม้ วันนี้ในกระเเสคนไทยส่วนใหญ่อาจไม่เข้าใจ “ประเด็นสมรสเท่าเทียม”
เช่น
อาจารย์รุสนันท์ เจ๊ะโซ๊ะ อาจารย์ด้านภาษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมลายา ประเทศมาเลเซีย ได้ให้ทัศนะเรื่องกฎหมายสมรสเท่าเทียม ดังนี้
1. พรรคประชาชาติที่มีผู้สนับสนุนเป็นมุสลิม ถือว่าเป็นพรรคตัวแทนของมุสลิมที่เลือกพรรคนี้ พรรคก็มีสิทธิที่จะทำหน้าที่ตรงนี้ (ถ้าเราจะติติงพรรคนี้ก็เกี่ยวกับวิธีการสื่อสารที่จะพูดยังไงให้คนที่ไม่ใช่มุสลิมได้เข้าใจในประเด็นนี้ ซึ่งสิ่งที่ต้องระวังคือพูดแล้วผลที่ตามมาต้องไม่เกิดการโจมตีอิสลามมากไปกว่านี้)
2. ประเทศไทยประกอบด้วยประชากรที่หลากหลายความเชื่อ หลากหลายวิถีชีวิต การที่ชาว lgbtq+ ต้องการสมรสเท่าเทียมก็เป็นสิทธิของพวกเขาที่จะเรียกร้องให้มีได้
3. ขณะเดียวกันเราในฐานะมุสลิมก็มีสิทธิที่จะปกป้องหลักการของเราด้วยเช่นกัน ที่ไม่สามารถยอมรับการสมรสแบบนี้ได้ในสังคมมุสลิมของเรา
4. ถ้าพิจารณาอีกด้านการสมรสเท่าเทียมไม่ได้เกี่ยวกับเรา เพราะในอิสลามการแต่งงานต้องระหว่างเพศชายกับหญิงเท่านั้น ดังนั้น สมรสเท่าเทียมจึงไม่อาจเทียบกับการนิกะห์ตามหลักของอิสลาม
5. ข้อเรียกร้องที่มุสลิมในประเทศนี้ทำได้คือขอให้ระบุเป็นข้อยกเว้นว่า กฎหมายนี้ไม่ใช้กับมุสลิม ถ้าจะมีคนแย้งว่ายกเว้นไม่ได้ทุกคนต้องอยู่ภายใต้รัฐธรรมนูญและกฎหมายของไทย ประเด็นนี้ทำไมจะทำไม่ได้ในเมื่อกัญชาเสรียังมีข้อยกเว้นสำหรับคนอายุต่ำกว่า 20 ปี และสตรีมีครรภ์ แล้วถ้ามุสลิมจะเรียกร้องให้ยกเว้นเพราะขัดกับหลักศาสนาทำไมจะทำไม่ได้
6. “บุคคลย่อมมีเสรีภาพบริบูรณ์ในการถือศาสนาและย่อมมีเสรีภาพในการปฏิบัติหรือประกอบพิธีกรรมตามหลักศาสนาของตน แต่ต้องไม่เป็นปฏิปักษ์ต่อหน้าที่ของปวงชนชาวไทย ไม่เป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของรัฐ และไม่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน”
มาตรา 31 หมวด 3 สิทธิและเสรีภาพของปวงชนชาวไทย ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560
7. ส่วนการปฏิบัติต่อมุสลิมที่เป็น Lgbtq+ สังคมมุสลิมก็ต้องเริ่มจากสถาบันครอบครัวและสถาบันการศึกษาที่จะโอบอุ้มดูแลอย่างเมตตา ไม่ใช่ผลักไสคุกคามข่มขู่ให้ออกไปจากศาสนา ให้ความรู้ความเข้าใจ ทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดีก่อน
8. ยังมีปัญหาสังคมอื่นๆ อีกมากในสังคมมุสลิมเรากำลังเผชิญอย่างหนักหนาสาหัส เช่น ยาเสพติด ครอบครัวแตกแยก แม่เลี้ยงเดี่ยวเพราะชายไม่รับผิดชอบ ความยากจน ความเหลื่อมล้ำทุกด้านที่นับวันถ่างกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ ที่ต้องอาศัยทุกภาคส่วนร่วมกันแก้ไข
ขณะที่ ผศ.ดร.อับดุลรอนิง สือแต และอัล-อัค อับดุลมะญีด อุปมา ได้อธิบายเมื่อวันเสาร์ที่ 18 มิถุนายน 2565 ผ่าน Clubhouse Young Muslim Assosiation of Thailand ถึง “การตีความ morality หรือศีลธรรมที่มุสลิมมองแตกต่างกับชุดจริยศาสตร์โลกเสรีนิยม” ว่า [ศีลธรรม] สิ่งสำคัญที่จะผิดพลาดไปมากคือการมองเห็นความชั่วร้ายที่อิสลามพูดถึงว่าเป็นการละเมิด “ศีลธรรม” (Morality) อย่างที่คนพูดๆ กัน เช่น เห็นการฆ่าคนตายคือการละเมิดชีวิตหนึ่งที่ผิดหลักศีลธรรมอันดีงาม… แต่เมื่อมามองคำอธิบายของการฆ่าคนในอัลกุรอานนั้นมันไปกว่านั้น นั่นคือ การฆ่าชีวิตหนึ่งนั้น “ประหนึ่งการฆ่าชีวิตทั้งหมด” นั่นจึงไม่ใช่ศีลธรรมแบบที่เราเข้าใจ แต่เป็นการบอกว่า สถานะของการฆ่าคนอย่างอธรรมแม้แต่เพียงคนเดียวคือการทำลายเผ่าพันธ์มนุษยชาติ (ไม่ต้องนึกถึงเลยว่า สงครามที่ทำลายชีวิตคนบริสุทธิ์นับหมื่นนับแสนจะเป็นเรื่องที่เลวร้ายสาหัสเช่นไรในมุมมองนี้)
เช่นเดียวกับการทำซีนา (ผิดประเวณี) มันจะไม่ใช่มุมมองแบบศีลธรรมแบบทั่วไป คือเป็นความผิดทางเพศระหว่างชายหญิงเท่านั้น แต่มันหมายถึงการทำลายศักดิ์ศรีของความเป็นเพศหญิง ซึ่งไม่ใช่แค่การหลับนอนของชายหญิงอันเป็นส่วนตัว (คนอื่นอย่ามายุ่ง)
แต่เสมือนหนึ่งการยอมรับให้คนอื่นๆ มาทำเช่นนี้กับพี่สาวหรือน้องสาวตัวเองได้เช่นกัน
ดั่งที่ท่านนบีตั้งคำถามกับชายที่มาขออนุญาตทำซีนาว่า ถ้าคนมาขอทำซีนากับแม่ของท่าน กับน้องสาวพี่สาวของท่าน กับน้าสาวของท่าน ท่านจะว่าอย่างไร? ซึ่งชายคนนั้นก็บอกว่าไม่สามารถยอมรับได้… การทำซีนามันก็เสมือนกับการเหยียดหยามความเป็นผู้หญิงของทุกบ้าน ตัวอย่างพวกนี้ทำให้มุมมองต่อการเห็นความเลวไม่ใช่เป็น “ศีลธรรมทางศาสนา” แบบที่เราเคยเข้าใจ แต่มันคือการกระทำผิดต่ออารยธรรมมนุษย์ ต่อเผ่าพันธุ์ของมนุษย์ ต่อธรรมชาติแห่งความดีงาม… อัลกุรอานมักเรียกความดีว่า “มะอรูฟ” หมายถึง “สิ่งมนุษย์รู้จักและคุ้นเคยกันดี” ขณะที่ความเลวนั้นเรียกว่า “มุงกัร”
ตามรากคำแล้วมันหมายถึง “สิ่งที่มนุษย์ไม่อาจยอมรับมันได้” ธรรมชาติของความเป็นมนุษย์จึงปฏิเสธมัน
(คัดลอกจาก https://www.matichonweekly.com/special-report/article_568855)
